درس اول. از کودکی تا ازدواج

یک. توجه‌طلبی
کودک دختر از نوزادی خیلی به اطرافیان خیره شده و توجه می‌کند. پس از یادگیری تدریجی حرف زدن، دختر میل بسیاری دارد که به او توجه کنند. درک دختربچه از احساسات دیگران نیز در این دوره بالاست. در واقع مغز و بدن بچه از هفته نهم جنین شروع به تفاوت‌های بسیار در مرد و زن می‌ کند و این تفاوت روز به روز بیشتر می‌شود.
پسر بچه نوزاد به دلیل سطح تستسترون بالا به چهره‌ها توجه نمی‌کند و به دنبال ارتباط با بقیه نیست و بیشتر به دنبال کنجکاوی و سرک کشیدن و کشف کردن است و این دقیقا برعکس دخترهاست.
دختربچه علاقه‌مند به ارتباط گرفتن است و این ارتباط لزوما با آدم‌ها نیست در این دوره کودک با والدین، اسباب بازی‌ها و... ارتباط برقرار می‌کند و حافظه‌ی عاطفی مغزش در طول این گفت‌و‌گو‌ها تمام جزئیات را به خاطر می‌سپارد.
در ادامه و با افزایش سن دختر، افزایش و کاهش دائمی دو هورمون استروژن و پروژسترون، خلق‌وخو و احساسات و حافظه و یادگیری دختر را بطور مداوم دچار تغییر می کند.
بر اساس همین سطوح مختلف هورمونی است که پاسخ دختر به استرس در دوره‌های مختلف فرق می‌کند. زمانی که استروژن حاکم مغز است، دختر حس اجتماعی بودن و اعتماد به نفس دارد و استرس کمتری را در برابر مشکلات تجربه می‌کند و سپس دوباره وضعیت او بی‌ثبات می‌شود.
در دوران بلوغ همین بی‌ثباتی هورمونی در دختران (که البته مطابق خلقت زن است که صرفا باید جلوی آسیب‌های آن گرفته شود) به همراه شکل نگرفتن قشر‌ جلویی مغز، باعث این می‌شود که دختر هنوز توانایی سنجش پیامد تصمیم‌ها را نداشته باشد.
این دو عامل در کنار عامل بعدی قرار می گیرد که میل شدید دختر به ارتباط گرفتن با دیگران است(به دلیل ترشح اکسی‌توسین و دوپامین). در واقع وقتی دختر با کسی حرف می‌زند یا به حرف او توجه می‌کند، لذت می‌برد و کم‌کم میل به تشکیل گروه‌های دخترانه را پیدا می‌کند تا در کنار آنها حس امنیت بیشتری داشته باشد. در این دوره، خواب دختر هم به هم می‌ریزد. به تدریج مغز رمانتیک دختر، آماده‌ی ارتباط با جنس مخالف می‌شود.
همزمان پسرها مسیر متفاوتی را در این دوره طی می‌کنند. پسر در این دوره میل به تنهایی، مشکل تهاجمی و بی‌حوصلگی دارد و اصلا به دنبال احساسات نیست.(در واقع دختر می‌خواهد حرف بزند و پسر می‌خواهد گوش ندهد)
پسر درحال تکامل استقلال در وجود خود است و دختر بالعکس، دختر در حال تمرین برای خانواده داشتن و خانواده ساختن و تکیه کردن است. در این حین به تدریج دوران تمایل جنسی پسر و دختر شروع می‌شود. دختر در این دوره با اطرافیان خود خیلی صمیمی می‌شود و برای او تفاوتی ندارد که شریک زندگی او آدم خوب یا بدی‌ست‌. به همین دلیل به راحتی گول می‌خورد.
این سه‌عامل دلیل این است که دختر باید برای ازدواج از پدر خود اجازه بگیرد‌. زیرا دختر در این شرایط از هر لحاظ آماده‌ی این است که خودش را به دردسر بیندازد و اگر دچار مشکل هم بشود، بعدا همان پدر را مقصر می‌داند.
در این دوره مغز زن هنگام قرار عاشقانه لذت وصف ناپذیری را حس می‌کند و حتی با هر پیام موبایل، در مغز دختر دوپامین ترشح می‌شود. به علاوه هنگام صحبت با شریک عاطفی‌اش هورمون اکسی‌توسین (که هورمون پیوند زنانه است) هم بیشتر ترشح می‌شود که باعث ایجاد صمیمیتِ قدرتمندی می‌شود. دختر کافیست فقط ۲۰ ثانیه عشق خود را بغل کند تا مغزش سر ریز از اکسی‌توسین شود.
هیچ‌کدام از این هورمون‌ها به اینکه آن پسر، فرد خوب یا بدی‌ست کاری ندارند. در واقع هورمون ها صرفا آمادگی بدنی را برای زنانگی فراهم می‌کنند و به آمادگی فکری و روانی کاری ندارند. همین بغل کردن و ترشح اکسی‌توسین باعث می‌شود که زن به حرف‌های مرد اعتماد کند، حتی اگر این کار منطقی نباشد. اگر این رابطه پایدار بماند ترشح هورمون‌ها دیگر سینوسی نخواهد بود و به ثبات می‌رسد و با نرخ ثابتی هورمون‌های لذت‌بخش، در مغز ترشح می شوند تا یک حالت پایدار ایجاد بشود.
در واقع هیجانات و عجله ی غیرطبیعی به پایان می‌رسد تا دختر به زندگی واقعی و به دور از فانتزی نزدیک شود و رشد و پیشرفت را در سایه‌ی ثبات تجربه کند و دست به ساختن چیزهای مهم بزند.
این دوره را اگر زن درک نکند، تصور می‌کند که همسرش دیگر جذابیت قبل را ندارد درحالیکه مرد تغییری نکرده است و صرفا از این به بعد مراکز لذت بر تفکر انتقادی غالب نیستند.