در روابط دوست دختر-دوست پسر اساسا چیزی به اسم خیانت معنا ندارد. دو طرف به تفاوت این رابطه با ازدواج علم دارند و رها کردن جزء این رابطه است و همانطور که یکبار به تو وصل شد، می‌تواند به دیگری وصل شود.
وقتی در جامعه، نظام عرضه و تقاضای روابط، مبتنی بر عدم تعهد باشد، میل سیری‌ناپذیر انسانی و حرص و ولع او به سمت رها کردن و تست کردن افراد دیگر می‌رود و حتی یک انسان متاهل را نیز گرفتار می‌کند زیرا بدون هیچ ریسک خاصی می‌تواند در کنار ازدواج ، روابط بی‌تعهد داشته باشد.
ازدواج رابطه‌ای است که در آن تعهد شرط می‌شود، به همین دلیل قرارداد دارد، برای این که دو طرف اعلام کنند که این رابطه بدون مرز نیست، بدون مسئولیت نیست و در کنار علاقه و عشق و تامین نیازهای مختلف، تعهد به پیشرفت و رشد یکدیگر و پذیرش مسئولیت و مرزبندی را نیز دارد و کاملا قابل اعلام به همه است و اگر بچه‌ای باشد، دو طرف آن را گردن می‌گیرند و حتی از آن استقبال می‌کنند.
اموری که در هیچ نوع رابطه‌ی دیگری در کار نیست.
و همیشه یادمان باشد عشقی که مسئولیت نمی‌آورد و بار دیگری را بر دوش خود نمی‌اندازد، عشق نیست بلکه صرفا شهوت است.
شهوتی که پیدا کردن خری است تا مدتی سوار آن باشد و سپس پالان را روی دیگری بیندازد.