حیا نوعی ترس است. ترسی که از جنس ادب است و البته بیولوژیکی نیست بلکه از وجود انسان نشأت می گیرد و اساسا در موجود مختار قابل تصور است.‌ موجود مختار بعضی از امور را مخالف ذات خود می داند و در نتیجه از انجام آنها می هراسد. نه به این دلیل که نگران عواقب آن است بلکه در ذات اوست و رفتار خلاف آن نشان دهنده سقوط همین وجود است و به راحتی این موضوع را می داند ، می داند نه صرفا با عملیات ذهنی بلکه سرتاسر وجود او با این امر در تماس قرار دارد.
اساسا حیا امری زنانه نیست
گونه ای از حیا زنانه است و گونه ای مردانه.
بصورت کلی حیا نشان دهنده این است که من نمی خواهم از وجود خود بکاهم. فردی که از ظلم به دیگران نمی هراسد یا کسب نان حرام برای او ساده شده است ، کسی که مخالف عقاید خود رفتار می کند ، کسی که به مادر دیگران فحاشی می کند ، کسی که شجاعت مقابله با ستم را ندارد و .... همگی دلالت بر بی ادبی و به تبع بی حیایی او دارد.
زیرا می داند که وجود او در تجلی است و وجود منشأ خیر است و آن که خلاف خیر رفتار می کند از درون می شکند و‌ تجلی وجودی خود را می گیرد.
در این شرایط بی ادب شده است.
ادب را باید آموخت اما نه از آن جهت که درونی و ذاتی و وجودی نیست.
بلکه به این دلیل که وجود می هراسد اما چه چیزی مصداق آن است نیاز به راهنمایی و یا تاکید دارد.
فرد می داند که در وجود و پرورش خود مدیون والدین است اما به آن ها بی ادبی می کند ، پس نیاز به تاکید و حتی عقاب دارد.
حالا اگر فرد به درون خود متوجه باشد مودب نیز خواهد شد.
اما یکی از شعب حیای زن ، در تجلی مستوریت است.
وجود زن درآمیخته با تجلی ظاهری است و ابراز زیبایی عملا تمایل زن است. اما ابراز توام با قوانین است.
هرچیزی توام با قوانین است‌.
مثلا اگر فردی دانشمند باشد هرگز تلاش نمی کند تا نظریات خود را برای جمعی که احمق هستند بازگو کند زیرا این کار را توهین به خود می داند که امری را برای غیراهلش ابراز کرده است.
ابراز زن نیز اینگونه است. دارایی و امر ارزشمند را ابراز نمی کنند مگر برای اهلش.
اما اگر برای همه ابراز شد دیگر ارزشمند نیست.
گنج ارزشمند است زیرا در دسترس نیست. علم ارزشمند است زیرا کسب آن مشکل است . اخلاق ارزشمند است زیرا عمل به آن با خواسته های نفسانی در تضاد است و به همین دلیل کسب آن به شدت مشکل است.
پس اینجاست که ترس از تجلی امر ارزشمند گل می کند و زن می هراسد که خود را افشاء کند و ادب او و در واقع حیای او اقتضاء می کند که خود را بپوشاند ، فریاد نزند ، در دسترس این و آن نباشد و زیر بار هر امری نرود.
این ترس توام با نوعی عزت نفس و غرور زنانه می شود که زن، خود را از دسترس خارج می کند و هر کسی را در شأن این نمی بیند که با زیبایی او درآمیزد.
حجاب صرفا بخشی از این حیاست.
و عاقل می داند که از حریم ادب نباید خارج شود و هر بی حیایی دلالت بر کم عقلی فرد می کند.
پس اگر تلاش می کنند تا حجاب را سرکوب کنند در واقع نشان از سطح پایین آن زنان دارد.
سرکوب حجاب مانند سرکوب فتوت و جوانمردی است ، مانند سرکوب محبت به والدین و دوست و همسر است ، مانند سرکوب کمک به حیوانات است، مانند قطع درخت است و ...
حجاب یک‌ تلاش برای گوشه گیر کردن زن به قصد گرفتن حقوق او نیست بلکه زن نگه داشتن زن است ، برای جلوگیری از تبدیل زن به حیوانی درنده و بی ذات .
برای زن بودن ، زن شدن و زن ماندن است.
و باید بدانیم که هیچ نظام حقوقی که مبتنی بر دستاوردهای بشر است ، نمی فهمد که چرا باید مادر را ستود ، چرا باید به همسر محبت ورزید، چرا باید جای خود را به بزرگترها بدهیم و چرا باید حجاب داشته باشیم.
چگونه عقل ناقص یک منفعت طلب هتاک و یک بی ادب جاهل می خواهد برای این امور ضمانت اجرایی بگذارد.
گرگ ادب به بزرگ را نمی فهمد، مست احترام به هشیار را نمی فهمد، کفتار جوانمردی را درک نمی کند.
و امروز دنیا پر شده است از این حیوانات که قلاده در دست شیطان، ادعای علمی می کنند.
علم در دست این ها مانند گوشت است زیر دندان گرگ‌ که با آن فربه می شوند اما عالم نه.
و در جای مناسب هم ، همه ی آن را رودل می کنند چون مخالف نفس آن ها ایستاده است.